Yıldızların ışıltısını yeniden gördüm. Hayaller ve yalın gerçekler uzun bir aradan sonra o gece yeniden buluştu.
Kendim bestelemiş gibi üzerine titrediğim ve yürekten söylediğim şarkıları seslendirdiğim “Zamane Şarkları” konseri üzerinden tam beş yıl geçmiş, dijitalde ilk teklim “Ahiretlik Düşman” ve hemen ardından “EuroVoice” Müzik Yarışmasında seslendirdiğim “Sustum” yayınlanmıştı. Uzun yıllar yaptığım ses eğitim ve terapilerine bir süre ara verip kendimi sevdiklerime ve müzik çalışmalarıma vermeye niyetlenmiştim ki; Covid-19 tüm hızıyla dünyayı sarmış, evlerimize çekilip sokaklara ve gerçek dünyaya istemeden de olsa el sallamıştık. Bu belirsiz boşlukta yine de bir şeyler yapmak gerekiyordu. Kısa bir podcast anlatmak istediklerimi iletmemde yardımcı olabilirdi. Pandemi ile insanlık olarak nasıl bir yol alacağımıza dair yaşadığımız belirsizlikler arasında ben de “Küçük Bir Dinleti” ile çıktım karşınıza.
Kapak tasarım, ses ve enstrüman kayıtları, görüntü alma, miks-master konularında dair uzmanlık isteyen işlerde çalıştığım arkadaşlarımla yeni deneyimler kazandım ve kısa aralıklarla “Az Gittim Uz Gittim” “Zaman Geçmek Bilmiyor” “Yeni Yıl Masalı” ve “Gitmiş Olsan Da” isimli şarkılarımı ve bunlarla birlikte dijital platformlarda “El Ver” ve “Yeter Artık” teklilerimi yayınladım. Bu süreçte yapılan yorumlarla, katkı sunmak isteyenlerin motivasyonu ile attığım adımların önü açılmış oldu. Bu yol, zorlukları karşısında yürümeyi yeniden isteyeceğim güzel bir yoldu.
“Bir şey zamanı gelmedikçe varlığını gösteremezmiş” sözünü doğrularcasına biriken şarkılar, canlı ve seyircili söylenmek, alkış toplamak üzere hazır bekliyordu. Güvenilir bir dostumun vesilesi ile “Karma Drama Sahne” ile tanıştım ve Küçük Bir Dinleti’yi canlı ve duyulur hale getirmek için hazırlıklara başladım. Kendi sözleriyle yola çıkan bir şarkıcı için şarkılarını yeniden ortaya koyması, duyurması ve ona eşlik edecek uygun müzisyen bulma şansı görecelidir. Bunlardan biri olarak ben de müzisyen arayışında türlü hikayeler yaşadıktan sonra dinleti için müzisyen arkadaşlarımı buldum. Şarkıların notaya dökülmesi, ses kayıtlarının yeniden dinlenmesi ile program şekli oluştu ve yeniden stüdyodaydım. Sade ve eğlenceli geçen provalar ile müziğimize hazırlanırken bir yandan sosyal medyalarda yaptığım tanıtımlar ile dinleyenlere ve takip edenlere dinleti gününü bildirmeye çalışıyordum. Dinleti biletleri hem salon hem de online olmak üzere iki türde satışa sunuldu.
Konser günü gelip çattığında “kolaylık ve rahatlık” dileyerek güne başladım. Gelen telefon yahut mesajlarda -Heyecan var mı? sorusu, aslında benden çok beni dinlemeye gelecek olan dostların, meraklıların heyecanıydı. O ne güzel ne tatlı bir heyecandı… Akşam seyircisiz aldığımız provalar ve ses ayarları verimli geçti. Saat geldiğinde hem salondan hem de evlerinde televizyonları veya ellerinde cep telefonlarıyla bekleyen tüm dostları bir arada düşleyerek sahneye çıktım. Yüzüme vuran slayt ışığı ile söylediğim ilk iki şarkıda her şeyden uzak, sadece müziğim ve sözlerimleydim ve kendimi hiç bu kadar çıplak hissetmemiştim… 90’ların rüzgarına kapılmamış, bir söz bir şarkı duymamış kimse yoktur. Bu sebeple repertuarımı o döneme ait unutulmaz birkaç şarkı ile süsledim. Şarkılar sırasıyla devam ediyor, yer gök yıkılmıyor, bir Harbiye Sahnesi olmuyordu belki ama; öyle büyük sahnelere söylüyordum ki seyirci ile bakışlar ufka kadar uzanıyor, türlü hayaller ve hikayeler birbirine karışıyordu. Şarkılar arasında hayattan ve müzikten sohbetler ile tam yol alıyorduk ki; tadı kulaklarda kalan ve adı ile bilinen Küçük Bir Dinleti’nin sonuna geliyorduk.
O anların ve dakikaların gerisinde bu uzun hikayeye katkı veren herkesi tekrarla selamlıyorum. Kimler yoktu kimler… Bunun içinde sen de varsın. Sana da çok teşekkür ederim arkadaşım! Bu yazıyı okuyup, buralara kadar geldiğin için de teşekkür ederim. Yeni hikayeler ve yeni şarkılarda buluşmak üzere birlikte olalım, birlikte kalalım.
Nedir sanki hayat, başka ne olabilir ki?